I nagle stop |
|
I nagle stop! Biała kartka upstrzona pieczęciami głosiła-, że od dnia takiego a takiego, poborowy Józef Szmidt chodzić będzie w żołnierskim mundurze. Początkowo nawet się cieszył. Na pewno będzie odbywał służbę w Warszawie, trafi do „Legii" i znajdą się okazje do częstych startów. Przeliczył się. Może zresztą i tak by się stało, gdyby skakał pół metra dalej lub miał o kilka lat mniej. Kto jednak chciałby sobie głowę zawracać młodzieniaszkiem, któremu nagle, w 20 roku życia, zachciało się bawić w sport? Skierowano go do jednostki wojskowej gdzieś na zachodnich kresach Rzeczypospolitej.
Nie bał się twardej, żołnierskiej służby, nie przerażały go rekruckie ćwiczenia. Bał się jednak, że już bezpowrotnie
straci kontakt ze sportem, a gmach, który dopiero otrzymał fundamenty, nigdy nie zostanie zbudowany.
Możliwości treningowych rzeczywiście nie miał, powoli zapominał, że nogi mogą mu służyć także do skakania... I nie wiadomo, jak by się to skończyło, gdyby nie Edek. Brat nie czekał z założonymi rękami, nie mógł pozwolić, by przekreślono jedno z największych jego marzeń. Wydeptywał wszystkie możliwe ścieżki,' tłumaczył, przekonywał ludzi, od których zależała decyzja. Wreszcie dopiął swego. Po prawie rocznej służbie Józef Szmidt przeniesiony został do jednostki we Wrocławiu. Mógł zostać członkiem klubu wojskowego i korzystać z przepustek na treningi. Szkopuł był jednak w tym, że klub wrocławski nie miał sekcji lekkoatletycznej. Szmidt przystał więc do piłkarzy, ale gdy inni uganiali się za piłką, on ćwiczył tempówki i wieloskoki. I chyba ten okres wywarł wpływ na całą jego karierę. Wypracował swój rytm treningu, poznał potrzeby i możliwości własnego organizmu. | | |